Agnieszka jest na czwartym roku psychologii. Przed nią strasznie trudne egzaminy na ostatnim roku studiów i doktorat. Romek jest magistrem ekonomii, ale od zawsze fascynowała go turystyka, dlatego właśnie rozpoczął drugi rok studiów na geografii turyzmu.Lekarz przy frytkownicy
- Enjoy your meal.- I Agnieszka biegnie do kuchni, żeby zrobić kanapkę dla klienta, który czeka już kilka minut, bo ktoś tam o nim zapomniał. Kiedy wraca z kanapką, zaczepia ją kobieta, która skarży się na włos w swoich frytkach. Agnieszka szybkim krokiem idzie do frytkownicy i nakłada nową porcję. Z uśmiechem przeprasza klientkę, kiedy ta podniesionym głosem straszy, że zadzwoni do siedziby głównej firmy. A manager już woła ją do kasy, bo zrobiła się kolejka. Przez następnych kilka godzin Agnieszka będzie powtarzać wymaganą regułkę, aby usatysfakcjonować klientów, którzy bez najmniejszych oporów zwracają się do niej opryskliwie.
Agnieszka uwielbia myśleć o tym, że będzie mogła pomagać ludziom i leczyć ich poprzez rozmowę. Zawsze to chciała robić, a teraz ta perspektywa jest coraz bliżej.- To już ostatni rok jak przyjeżdżam do UK na wakacje, żeby dorobić. Za rok będę już mogła leczyć ludzi. – mówi Agnieszka.
Najcięższe były dla niej pierwsze tygodnie pracy w KFC. - Wracałam do domu z płaczem i codziennie mówiłam, że zmienię pracę. Ale w końcu pocieszałam się, że dam radę, bo jestem tu tylko dwa miesiące. Pieniądze z pierwszego payslipa miałam już wydane na ratę za mieszkanie i gaz. A przyjechałam tu, żeby odłożyć trochę i pomóc bratu.
Od wielu lat w słownikach istnieje sformułowanie McJob, jako praca nisko dochodowa, o słabym prestiżu, wymagająca niewielu umiejętności, ale nie dająca możliwości awansu. Nazwa, przeciw której McDonalds występował wielokrotnie, dotyczy wszystkich rodzajów pracy, która opiera się na wykorzystywaniu pracowników do pracy w ciężkich warunkach i charakteryzuje się dużą rotacją załogi.
Idea przy grillu
Romek pracuje od rana do późnego wieczora, po kilkanaście godzin dziennie pięć dni w tygodniu. W weekendy jeździ do Polski, aby skończyć wymarzone studia. W Wielkiej Brytanii przebywa od kilku lat z przerwami, głównie ze względu rodzinę, która tu mieszka.
- Praca w McDonaldzie to jedyna, jaką w mojej sytuacji mogę podjąć. Żaden pracodawca nie zgodzi się na aż tak nienormowane godziny pracy. Dzięki temu mogę sam manipulować moimi wypłatami, tak aby starczyło mi na cotygodniowe loty do Polski. Tylko, że już mam dość tego skwaru, w którym pracuję, często jest mi zwyczajnie słabo nad grillem. Nie znoszę też tego, że tu jest jak na wyścigach, w ten sposób każdy z nas straci tu zdrowie. Jestem tu wykorzystywany na własne życzenie, ale nie skarżę się, bo na ten moment to jedyny sposób na spełnienie moich marzeń w Polsce.
Romek godzinami stoi z twarzą nad grillem, który rozgrzany jest niemal do czerwoności. Innym razem rozpakowuje dostawy na cały tydzień, po których nie ma już siły na nic. Kiedy chciano wysłać go na szkolenie dla managerów, odmówił. – Denerwuje mnie to, że kierownicy mówią o idei robienia kanapek, czy marzeniu, żeby zostać kierownikiem. Ja szanuję ich za to, że mają swoje cele, ale to jest tylko fast food i moim celem nie jest do końca życia pracować w barze.
Tego typu pracę określa się także jako contingent work czyli pracę przypadkową, najczęściej tymczasową na część etatu, opartą na konkretnym wyrywku pracy jak na taśmie produkcyjnej, ale przede wszystkim bez możliwości rozwoju w ramach kariery. Contingent work to praca dla studentów, którzy chcą dorobić. Charakteryzuje się także tym, że stosuje się w niej specyficzny rodzaj motywacji pracowników, nie finansowy, ale ideowy.
Brytyjski rząd doradza społeczeństwu pracę w restauracjach typu fast food i innych miejscach, które oferują ciężką pracę za małe pieniądze, tłumacząc że dobrze to wygląda w CV. Co jednak daje Polakowi na emigracji taki etap w życiorysie, kiedy wróci do Polski i zacznie robić karierę w swoim zawodzie? Z pewnością uczy pokory wobec pieniędzy i wyznaczonych celów, na pewno też pomaga zrozumieć swoje przeznaczenie, uczy wytrwałości i pracy w zespole, no i jest potem co wspominać. Bo żadna praca nie hańbi.
Andrea Dymus
